Molly…

Molly

 

Zojuist een rasechte Rotterdammert in mijn stoel, opgegroeid “op de kaap” en later verhuisd naar Sjaarloos
inmiddels dik in de 80 en samen met zijn vrouw verhuisd naar een “bejaardenpakhuis”hier op IJsselmonde.
Trots op zijn kinderen en kleinkinderen en sinds kort zelfs een achterkleinkind, maar dat was wel even een dingetje…

Weet je, zegt hij, mensen geven die kinderen allemaal van die achterlijke namen. ik kan daar toch echt niet aan wennen.
Neem nou die dochter van mijn kleinzoon, ja zij zal het wel verzonnen hebben, dat kind heet… ff denken hoor, we hebben daar een ezelsbruggetje voor, mijn vrouw en ik….

Ik zag een dikke rimpel in zijn voorhoofd verschijnen en het leek wel of hij in zijn hoofd een formule opdreunde… ja ik weet het. Het arme schaap heet Madison…. nou wat vind jij daar nou van?
Ik blijf neutraal uiteraard en zeg dat dat nu eenmaal de namen zijn die tegenwoordig modern zijn

Nou zegt ie: Kan me niet schelen, ik noem haar gewoon Mollie
Mollie? vraag ik verbaasd
Ja Mollie… ik leg het effe uit, zo kan ik het ook onthouden

Mijn kleinzoon kwam het kaartje brengen, ik las de naam zoals die er stond: Ma-di-son
nee zei mijn kleinzoon dat is op zijn Engels, ik heb het maar zo gelaten, ga mijn harses daar niet op kraken maar toen hij weg was zei mijn vrouw: zei hij nou Medicine? das toch Engels voor pillen??
dus toen hebben we bedacht om het te onthouden: Madison is pillen, pillen is paracetamol, die slik ik als ik koppijn heb, dan zegt mijn vrouw: Neem een mollie¬†en zo is het gekomen, we noemen haar Mollie….

We hebben er samen kostelijk om gelachen en ik besef me maar weer eens, wat een geweldig vak heb ik toch…..

Share Button

0 Reacties

Geef een reactie

Fields with * are requierd